Αρχικά, ο δρόμος έδειχνε προς τον κινηματογράφο. Στα 18 μου, σπουδάζοντας στη Σχολή Σταυράκου, ο στόχος ήταν η εργασία ως οπερατέρ κινηματογραφικής κάμερας. Κάπου εκεί όμως, μια παλιά αλλά αξιόπιστη μηχανή — μια ZENIT με τηλεφακό — άλλαξε την πορεία. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η ουσιαστική επαφή με τη φωτογραφία.

 Ακολούθησε πειραματισμός, η απόκτηση νέου εξοπλισμού για τις ανάγκες της σχολής κινηματογράφου και τηλεόρασης και, παράλληλα, εργασία στην οικογενειακή επιχείρηση. Στα 21 ήρθε η πρώτη επαγγελματική εμπειρία, ως βοηθός φωτογράφου. Πολύ σύντομα έγινε ξεκάθαρο πως το επόμενο βήμα έπρεπε να είναι πιο απαιτητικό.

 Η ενασχόληση με τη φωτογραφία δράσης έδωσε τελικά κατεύθυνση. Η ένταση της στιγμής, η κίνηση και ο συγχρονισμός αποτέλεσαν το πεδίο όπου η εικόνα αποκτά νόημα. Αυτή η διαδρομή οδήγησε στη φωτοειδησεογραφία και στη συμμετοχή στην Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, με κύριο αντικείμενο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά και επαφή με πολλά ακόμη είδη φωτογραφίας.

 Αυτό που παραμένει διαχρονικά συναρπαστικό δεν είναι μόνο η δυνατή εικόνα γεμάτη ένταση και ενέργεια, αλλά η διαδικασία που οδηγεί στη δημιουργία της — η κατανόηση της στιγμής πριν αυτή συμβεί.

 Παράλληλα, η φωτογραφική δραστηριότητα επεκτάθηκε σε εκδηλώσεις, εμπορικές λήψεις προϊόντων και γραφικές δημιουργίες. Μέσα από συνεργασία με πρακτορείο φωτοειδησεογραφίας, υπήρξε κάλυψη σημαντικών διοργανώσεων όπως το Champions League και το Europa League, καθώς και συνεργασίες με εφημερίδες όπως η Αθλητική Ηχώ, η Ώρα των Σπορ, το Φως και το Goal, αλλά και με περιοδικά και ιστοσελίδες όπως το Τριφύλλι, το Τρίποντο και το contra.gr.

 Σήμερα, με βάση την Αθήνα, η επαγγελματική δραστηριότητα συνυπάρχει με την οικογενειακή ζωή — με την ίδια προσήλωση στη λεπτομέρεια και την ουσία της εικόνας.